click any word!
Sub vesperum Polyphēmus ad spēluncam rediit, et eōdem modō quō anteā cēnāvit. Tum Ulixēs ūtrem vīnī prōmpsit, quem forte (id quod eī erat salūtī) sēcum attulerat; et postquam māgnum pōculum vīnō complēvit, mōnstrum ad bibendum prōvocāvit. Polyphēmus, quī numquam anteā vīnum gustāverat, tōtum pōculum statim exhausit; quod cum fēcisset, tantam voluptātem percēpit ut iterum et tertium pōculum replērī iusserit. Tum, cum quaesīvisset quō nōmine Ulixēs appellārētur, ille respondit sē Nēminem appellarī; quod cum audīvisset, Polyphēmus ita locūtus est: "Hanc, tibi grātiam prō tantō beneficiō referam; tē postrēmum omnium dēvorābō." Hōc cum dīxisset, cibō vīnōque gravis recubuit et brevī tempore somnō oppressus est. Tum Ulixēs sociīs convocātīs, "Habēmus," inquit, "quam petiimus facultātem; nē igitur tantam occāsiōnem reī gerendae omittāmus."