'Compertum ego habeo, milites, verba virtutem non addere, neque ex ignavo strenuom neque fortem ex timido exercitum oratione imperatoris fieri.
quanta quoiusque animo audacia natura aut moribus inest, tanta in bello patere solet. quem neque gloria neque pericula excitant, nequiquam hortere: timor animi auribus officit.
sed ego vos, quo pauca monerem, advocavi, simul uti causam mei consili aperirem.
Scitis equidem, milites, socordia atque ignavia Lentuli quantam ipsi nobisque cladem attulerit, quoque modo, dum ex urbe praesidia opperior, in Galliam proficisci nequiverim.
nunc vero quo loco res nostrae sint, iuxta mecum omnes intellegitis.
exercitus hostium duo, unus ab urbe, alter a Gallia obstant; diutius in his locis esse, si maxume animus ferat, frumenti atque aliarum rerum egestas prohibet; quocumque ire placet,
ferro iter aperiundum est.
quapropter vos moneo, uti forti atque parato animo sitis et, quom proelium inibitis, memineritis vos divitias, decus, gloriam, praeterea libertatem atque patriam in dextris vostris portare.
si vincimus, omnia nobis tuta erunt: commeatus abunde, municipia atque coloniae patebunt; si metu cesserimus, eadem illa advorsa fient,
neque locus neque amicus quisquam teget quem arma non texerint.
praeterea, milites, non eadem nobis et illis necessitudo inpendet: nos pro patria, pro libertate, pro vita certamus; illis supervacuaneum est pugnare pro potentia paucorum.
quo audacius aggredimini memores pristinae virtutis.
licuit vobis cum summa turpitudine in exilio aetatem agere, potuistis nonnulli Romae amissis bonis alienas opes expectare: quia illa foeda atque intoleranda viris videbantur,
haec sequi decrevistis.
si haec relinquere voltis, audacia opus est: nemo nisi victor pace bellum mutavit.
nam in fuga salutem sperare, quom arma, quibus corpus tegitur, ab hostibus avorteris, ea vero dementia est.
semper in proelio iis maxumum est periculum, qui maxume timent: audacia pro muro habetur.
Quom vos considero, milites, et quom facta vostra aestumo, magna me spes victoriae tenet.
animus aetas virtus vostra me hortantur, praeterea necessitudo, quae etiam timidos fortis facit.
nam multitudo hostium ne circumvenire queat, prohibent angustiae loci.
quod si virtuti vostrae fortuna inviderit, cavete inulti animam amittatis, neu capti potius sicuti pecora trucidemini, quam virorum more pugnantes cruentam atque luctuosam victoriam hostibus relinquatis.'