Gnarum hoc principi, eoque dubitavit de tradenda re
publica, primum inter nepotes, quorum Druso genitus sanguine et caritate propior, sed nondum pubertatem ingressus,
Germanici filio robur iuventae, vulgi studia, eaque apud
avum odii causa. etiam de Claudio agitanti, quod is composita aetate bonarum artium cupiens erat, imminuta mens
eius obstitit. sin extra domum successor quaereretur, ne
memoria Augusti, ne nomen Caesarum in ludibria et contumelias verterent metuebat: quippe illi non perinde curae
gratia praesentium quam in posteros ambitio. mox incertus
animi, fesso corpore consilium cui impar erat fato permisit,
iactis tamen vocibus per quas intellegeretur providus futurorum; namque Macroni non abdita ambage occidentem ab
eo deseri, orientem spectari exprobravit, et G. Caesari,
forte orto sermone L. Sullam inridenti, omnia Sullae vitia
et nullam eiusdem virtutem habiturum praedixit. simul
crebris cum lacrimis minorem ex nepotibus complexus, truci
alterius vultu, 'occides hunc tu' inquit 'et te alius.' sed
gravescente valetudine nihil e libidinibus omittebat, in patientia firmitudinem simulans solitusque eludere medicorum artes atque eos qui post tricesimum aetatis annum ad
internoscenda corpori suo utilia vel noxia alieni consilii
indigerent.