Mox Artabanus tota mole regni ultum iit. peritia
locorum ab Hiberis melius pugnatum; nec ideo abscedebat,
ni contractis legionibus Vitellius et subdito rumore tamquam Mesopotamiam invasurus metum Romani belli fecisset.
tum omissa Armenia versaeque Artabani res, inliciente
Vitellio desererent regem saevum in pace et adversis proeliorum exitiosum. igitur Sinnaces, quem antea infensum memoravi, patrem Abdagaesen aliosque occultos consilii et tunc
continuis cladibus promptiores ad defectionem trahit, ad-
fluentibus paulatim qui metu magis quam benevolentia
subiecti repertis auctoribus sustulerant animum. nec iam
aliud Artabano reliquum quam si qui externorum corpori
custodes aderant, suis quisque sedibus extorres, quis neque
boni intellectus neque mali cura sed mercede aluntur ministri
sceleribus. his adsumptis in longinqua et contermina Scythiae
fugam maturavit, spe auxilii, quia Hyrcanis Carmaniisque
per adfinitatem innexus erat: atque interim posse Parthos
absentium aequos, praesentibus mobilis, ad paenitentiam
mutari.