Quin et invectus in defunctum probra corporis,
exitiabilem in suos, infensum rei publicae animum obiecit
recitarique factorum dictorumque eius descripta per dies
iussit, quo non aliud atrocius visum: adstitisse tot per
annos, qui vultum, gemitus, occultum etiam murmur exciperent, et potuisse avum audire, legere, in publicum promere
vix fides, nisi quod Attii centurionis et Didymi liberti epistulae servorum nomina praeferebant, ut quis egredientem
cubiculo Drusum pulsaverat, exterruerat. etiam sua verba
centurio saevitiae plena, tamquam egregium, vocesque deficientis adiecerat, quis primo
alienationem mentis simulans
quasi per dementiam funesta Tiberio, mox, ubi exspes
vitae fuit, meditatas compositasque diras imprecabatur, ut,
quem ad modum nurum filiumque fratris et nepotes domumque omnem caedibus complevisset, ita poenas nomini
generique maiorum et posteris exolveret. obturbabant
quidem patres specie detestandi: sed penetrabat pavor et
admiratio, callidum olim et tegendis sceleribus obscurum
huc confidentiae venisse ut tamquam dimotis parietibus
ostenderet nepotem sub verbere centurionis, inter servorum
ictus extrema vitae alimenta frustra orantem.