Fuit in senatu Iunius Rusticus, componendis patrum
actis delectus a Caesare eoque meditationes eius introspicere creditus. is fatali quodam motu (neque enim ante
specimen constantiae dederat) seu prava sollertia, dum
imminentium oblitus incerta pavet, inserere se dubitantibus
ac monere consules ne relationem inciperent; disserebatque brevibus momentis summa verti: posse quandoque
domus
Germanici exitium paenitentiae
esse
seni. simul
populus effigies Agrippinae ac Neronis gerens circumsistit
curiam faustisque in Caesarem ominibus falsas litteras et
principe invito exitium domui eius intendi clamitat. ita
nihil triste illo die patratum. ferebantur etiam sub nominibus consularium fictae in Seianum sententiae, exercentibus plerisque per occultum atque eo procacius libidinem
ingeniorum. unde illi ira violentior et materies criminandi:
spretum dolorem principis ab senatu, descivisse populum;
audiri iam et legi novas contiones, nova patrum consulta:
quid reliquum nisi ut caperent ferrum et, quorum imagines
pro vexillis secuti forent, duces imperatoresque deligerent?