Nondum ea clades exoleverat cum ignis violentia
urbem ultra solitum adfecit, deusto monte Caelio; feralemque annum ferebant et ominibus adversis susceptum principi
consilium absentiae, qui mos vulgo, fortuita ad culpam
trahentes, ni Caesar obviam isset tribuendo pecunias ex modo
detrimenti. actaeque ei grates apud senatum ab inlustribus
famaque apud populum, quia sine ambitione aut proximorum
precibus ignotos etiam et ultro accitos munificentia iuverat.
adduntur sententiae ut mons Caelius in posterum Augustus
appellaretur, quando cunctis circum flagrantibus sola Tiberii
effigies sita in domo Iunii senatoris inviolata mansisset.
evenisse id olim Claudiae Quintae eiusque statuam vim
ignium bis elapsam maiores apud aedem matris deum consecravisse. sanctos acceptosque numinibus Claudios et
augendam caerimoniam loco in quo tantum in principem
honorem di ostenderint.