Isdem consulibus facinus atrox in citeriore Hispania
admissum a quodam agresti nationis Termestinae. is praetorem provinciae L. Pisonem, pace incuriosum, ex improviso in itinere adortus uno vulnere in mortem adfecit; ac
pernicitate equi profugus, postquam saltuosos locos attigerat, dimisso equo per derupta et avia sequentis frustratus
est. neque diu fefellit: nam prenso ductoque per proximos pagos equo cuius foret cognitum. et repertus cum
tormentis edere conscios adigeretur, voce magna sermone
patrio frustra se interrogari clamitavit: adsisterent socii ac
spectarent; nullam vim tantam doloris fore ut veritatem
eliceret. idemque cum postero ad quaestionem retraheretur, eo nisu proripuit se custodibus saxoque caput adflixit
ut statim exanimaretur. sed Piso Termestinorum dolo
caesus habetur; quippe pecunias e publico interceptas
acrius quam ut tolerarent barbari cogebat.