Erat uxor Silio Sosia Galla, caritate Agrippinae invisa principi. hos corripi dilato ad tempus Sabino placitum, immissusque Varro consul qui paternas inimicitias
obtendens odiis Seiani per dedecus suum gratificabatur.
precante reo brevem moram, dum accusator consulatu
abiret, adversatus est Caesar: solitum quippe magistratibus
diem privatis dicere: nec infringendum consulis ius, cuius
vigiliis niteretur ne quod res publica detrimentum caperet.
proprium id Tiberio fuit scelera nuper reperta priscis verbis
obtegere. igitur multa adseveratione, quasi aut legibus
cum Silio ageretur aut Varro consul aut illud res publica
esset, coguntur patres, silente reo, vel si defensionem coeptaret, non occultante cuius ira premeretur. conscientia
belli Sacrovir diu dissimulatus, victoria per avaritiam foedata et uxor socia arguebantur. nec dubie repetundarum
criminibus haerebant, sed cuncta quaestione maiestatis
exercita, et Silius imminentem damnationem voluntario
fine praevertit.