Nam Tacfarinas, quamquam saepius depulsus, reparatis per intima Africae auxiliis huc adrogantiae venerat ut
legatos ad Tiberium mitteret sedemque ultro sibi atque exercitui suo postularet aut bellum inexplicabile minitaretur.
non alias magis sua populique Romani contumelia indoluisse
Caesarem ferunt quam quod desertor et praedo hostium more
ageret. ne Spartaco quidem post tot consularium exercituum cladis inultam Italiam urenti, quamquam Sertorii atque Mithridatis ingentibus bellis labaret res publica, datum
ut pacto in fidem acciperetur; nedum pulcherrimo populi
Romani fastigio latro Tacfarinas pace et concessione agrorum redimeretur. dat negotium Blaeso ceteros quidem ad
spem proliceret arma sine noxa ponendi, ipsius autem ducis
quoquo modo poteretur. et recepti ea venia plerique.
mox adversum artes Tacfarinatis haud dissimili modo belligeratum.