Sed Tiberius, vim principatus sibi firmans, imaginem antiquitatis senatui praebebat postulata provinciarum
ad disquisitionem patrum mittendo. crebrescebat enim
Graecas per urbes licentia atque impunitas asyla statuendi;
complebantur templa pessimis servitiorum; eodem subsidio obaerati adversum creditores suspectique capitalium
criminum receptabantur, nec ullum satis validum imperium erat coercendis seditionibus populi flagitia hominum
ut caerimonias deum protegentis. igitur placitum ut mitterent civitates iura atque legatos. et quaedam quod falso
usurpaverant sponte omisere; multae vetustis superstitioni-
bus aut meritis in populum Romanum fidebant. magnaque
eius diei species fuit quo senatus maiorum beneficia, sociorum pacta, regum etiam qui ante vim Romanam valuerant
decreta ipsorumque numinum religiones introspexit, libero,
ut quondam, quid firmaret mutaretve.