Tiberius, fama moderationis parta quod ingruentis
accusatores represserat, mittit litteras ad senatum quis
potestatem tribuniciam Druso petebat. id summi fastigii
vocabulum Augustus repperit, ne regis aut dictatoris nomen
adsumeret ac tamen appellatione aliqua cetera imperia
praemineret. Marcum deinde Agrippam socium eius potestatis, quo defuncto Tiberium Neronem delegit ne successor in incerto foret. sic cohiberi pravas aliorum spes
rebatur; simul modestiae Neronis et suae magnitudini
fidebat. quo tunc exemplo Tiberius Drusum summae rei
admovit, cum incolumi Germanico integrum inter duos
iudicium tenuisset. sed principio litterarum veneratus deos
ut consilia sua rei publicae prosperarent, modica de moribus
adulescentis neque in falsum aucta rettulit. esse illi coniugem et tres liberos eamque aetatem qua ipse quondam
a divo Augusto ad capessendum hoc munus vocatus sit.
neque nunc propere sed per octo annos capto experimento,
compressis seditionibus, compositis bellis, triumphalem et
bis consulem noti laboris participem sumi.