Quae postquam L. Apronio (nam Camillo successerat) comperta, magis dedecore suorum quam gloria hostis
anxius, raro ea tempestate et e vetere memoria facinore
decumum quemque ignominiosae cohortis sorte ductos fusti
necat. tantumque severitate profectum ut vexillum veteranorum, non amplius quingenti numero, easdem Tacfarinatis copias praesidium cui Thala nomen adgressas fude-
rint. quo proelio Rufus Helvius gregarius miles servati
civis decus rettulit donatusque est ab Apronio torquibus et
hasta. Caesar addidit civicam coronam, quod non eam
quoque Apronius iure proconsulis tribuisset questus magis
quam offensus. sed Tacfarinas perculsis Numidis et obsidia aspernantibus spargit bellum, ubi instaretur cedens ac
rursum in terga remeans. et dum ea ratio barbaro fuit,
inritum fessumque Romanum impune ludificabatur: postquam deflexit ad maritimos locos, inligatus praeda stativis
castris adhaerebat, missu patris Apronius Caesianus cum
equite et cohortibus auxiliariis, quis velocissimos legionum
addiderat, prosperam adversum Numidas pugnam facit
pellitque in deserta.