Multa ex ea sententia mitigata sunt a principe: ne
nomen Pisonis fastis eximeretur, quando M. Antonii qui
bellum patriae fecisset, Iulli Antonii qui domum Augusti
violasset, manerent. et M. Pisonem ignominiae exemit
concessitque ei paterna bona, satis firmus, ut saepe memoravi, adversum pecuniam et tum pudore absolutae Plancinae placabilior. atque idem, cum Valerius Messalinus
signum aureum in aede Martis Vltoris, Caecina Severus
aram ultioni statuendam censuissent, prohibuit, ob externas ea victorias sacrari dictitans, domestica mala tristitia
operienda. addiderat Messalinus Tiberio et Augustae et
Antoniae et Agrippinae Drusoque ob vindictam Germanici
gratis agendas omiseratque Claudii mentionem. et Messalinum quidem L. Asprenas senatu coram percontatus est
an prudens praeterisset; ac tum demum nomen Claudii
adscriptum est. mihi quanto plura recentium seu veterum
revolvo tanto magis ludibria rerum mortalium cunctis in
negotiis obversantur. quippe fama spe veneratione potius
omnes destinabantur imperio quam quem futurum principem
fortuna in occulto tenebat.