Reperio apud scriptores senatoresque eorundem
temporum Adgandestrii principis Chattorum lectas in senatu litteras, quibus mortem Arminii promittebat si
patrandae neci venenum mitteretur, responsumque esse
non fraude neque occultis, sed palam et armatum populum
Romanum hostis suos ulcisci. qua gloria aequabat se
Tiberius priscis imperatoribus qui venenum in Pyrrum
regem vetuerant prodiderantque. ceterum Arminius abscedentibus Romanis et pulso Maroboduo regnum adfectans libertatem popularium adversam habuit, petitusque
armis cum varia fortuna certaret, dolo propinquorum cecidit: liberator haud dubie Germaniae et qui non primordia
populi Romani, sicut alii reges ducesque, sed florentissi-
mum imperium lacessierit, proeliis ambiguus, bello non
victus. septem et triginta annos vitae, duodecim potentiae
explevit, caniturque adhuc barbaras apud gentis, Graecorum annalibus ignotus, qui sua tantum mirantur, Romanis
haud perinde celebris, dum vetera extollimus recentium
incuriosi.