At Romae, postquam Germanici valetudo percrebuit
cunctaque ut ex longinquo aucta in deterius adferebantur,
dolor ira, et erumpebant questus. ideo nimirum in extremas terras relegatum, ideo Pisoni permissam provinciam;
hoc egisse secretos Augustae cum Plancina sermones. vera
prorsus de Druso seniores locutos: displicere regnantibus
civilia filiorum ingenia, neque ob aliud interceptos quam
quia populum Romanum aequo iure complecti reddita libertate agitaverint. hos vulgi sermones audita mors adeo
incendit ut ante edictum magistratuum, ante senatus consultum sumpto iustitio desererentur fora, clauderentur
domus. passim silentia et gemitus, nihil compositum in
ostentationem; et quamquam neque insignibus lugentium
abstinerent, altius animis maerebant. forte negotiatores
vivente adhuc Germanico Syria egressi laetiora de valetudine eius attulere. statim credita, statim vulgata sunt:
ut quisque obvius, quamvis leviter audita in alios atque illi
in plures cumulata gaudio transferunt. cursant per urbem,
moliuntur templorum foris; iuvat credulitatem nox et
promptior inter tenebras adfirmatio. nec obstitit falsis
Tiberius donec tempore ac spatio vanescerent: et populus
quasi rursum ereptum acrius doluit.