At Agrippina, quamquam defessa luctu et corpore
aegro, omnium tamen quae ultionem morarentur intolerans
ascendit classem cum cineribus Germanici et liberis, miserantibus cunctis quod femina nobilitate princeps, pulcherrimo
modo matrimonio inter venerantis gratantisque aspici solita,
tunc feralis reliquias sinu ferret, incerta ultionis, anxia sui
et infelici fecunditate fortunae totiens obnoxia. Pisonem
interim apud Coum insulam nuntius adsequitur excessisse
Germanicum. quo intemperanter accepto caedit victimas,
adit templa, neque ipse gaudium moderans et magis insolescente Plancina, quae luctum amissae sororis tum primum
laeto cultu mutavit.