Ceterum Tiberius nomine Germanici trecenos plebi
sestertios viritim dedit seque collegam consulatui eius destinavit. nec ideo sincerae caritatis fidem adsecutus amoliri
iuvenem specie honoris statuit struxitque causas aut forte
oblatas arripuit. rex Archelaus quinquagesimum annum
Cappadocia potiebatur, invisus Tiberio quod eum Rhodi
agentem nullo officio coluisset. nec id Archelaus per
superbiam omiserat, sed ab intimis Augusti monitus, quia
florente Gaio Caesare missoque ad res Orientis intuta
Tiberii amicitia credebatur. ut versa Caesarum subole
imperium adeptus est, elicit Archelaum matris litteris, quae
non dissimulatis filii offensionibus clementiam offerebat, si
ad precandum veniret. ille ignarus doli vel, si intellegere
crederetur, vim metuens in urbem properat; exceptusque
immiti a principe et mox accusatus in senatu, non ob
crimina quae fingebantur sed angore, simul fessus senio
et quia regibus aequa, nedum infima insolita sunt, finem
vitae sponte an fato implevit. regnum in provinciam redactum est, fructibusque eius levari posse centesimae vectigal professus Caesar ducentesimam in posterum statuit.
per idem tempus Antiocho Commagenorum, Philopatore
Cilicum regibus defunctis turbabantur nationes, plerisque
Romanum, aliis regium imperium cupientibus; et provinciae Syria atque Iudaea, fessae oneribus, deminutionem
tributi orabant.