Eodem anno mancipii unius audacia, ni mature subventum foret, discordiis armisque civilibus rem publicam
perculisset. Postumi Agrippae servus, nomine Clemens,
comperto fine Augusti pergere in insulam Planasiam et
fraude aut vi raptum Agrippam ferre ad exercitus Germanicos non servili animo concepit. ausa eius inpedivit tarditas onerariae navis: atque interim patrata caede ad maiora
et magis praecipitia conversus furatur cineres vectusque
Cosam Etruriae promunturium ignotis locis sese abdit,
donec crinem barbamque promitteret: nam aetate et forma
haud dissimili in dominum erat. tum per idoneos et secreti
eius socios crebrescit vivere Agrippam, occultis primum
sermonibus, ut vetita solent, mox vago rumore apud inperitissimi cuiusque promptas auris aut rursum apud tur-
bidos eoque nova cupientis. atque ipse adire municipia
obscuro diei, neque propalam aspici neque diutius isdem
locis, sed quia veritas visu et mora, falsa festinatione et
incertis valescunt, relinquebat famam aut praeveniebat.