Inter quae L. Piso ambitum fori, corrupta iudicia,
saevitiam oratorum accusationes minitantium increpans,
abire se et cedere urbe, victurum in aliquo abdito et longinquo rure testabatur; simul curiam relinquebat. commotus est Tiberius, et quamquam mitibus verbis Pisonem
permulsisset, propinquos quoque eius impulit ut abeuntem
auctoritate vel precibus tenerent. haud minus liberi doloris
documentum idem Piso mox dedit vocata in ius Vrgulania,
quam supra leges amicitia Augustae extulerat. nec aut
Vrgulania optemperavit, in domum Caesaris spreto Pisone
vecta, aut ille abscessit, quamquam Augusta se violari et
imminui quereretur. Tiberius hactenus indulgere matri
civile ratus, ut se iturum ad praetoris tribunal, adfuturum
Vrgulaniae diceret, processit Palatio, procul sequi iussis
militibus. spectabatur occursante populo compositus ore
et sermonibus variis tempus atque iter ducens, donec propinquis Pisonem frustra coercentibus deferri Augusta pecuniam quae petebatur iuberet. isque finis rei, ex qua neque
Piso inglorius et Caesar maiore fama fuit. ceterum Vrgulaniae potentia adeo nimia civitati erat ut testis in causa
quadam, quae apud senatum tractabatur, venire dedignaretur: missus est praetor qui domi interrogaret, cum virgines
Vestales in foro et iudicio audiri, quotiens testimonium
dicerent, vetus mos fuerit.