Reductus inde in hiberna miles, laetus animi quod
adversa maris expeditione prospera pensavisset. addidit
munificentiam Caesar, quantum quis damni professus erat
exsolvendo. nec dubium habebatur labare hostis petendaeque pacis consilia sumere, et si proxima aestas adiceretur, posse bellum patrari. sed crebris epistulis Tiberius
monebat rediret ad decretum triumphum: satis iam eventuum, satis casuum. prospera illi et magna proelia: eorum
quoque meminisset, quae venti et fluctus, nulla ducis culpa,
gravia tamen et saeva damna intulissent. se novies a divo
Augusto in Germaniam missum plura consilio quam vi perfecisse. sic Sugambros in deditionem acceptos, sic Suebos
regemque Maroboduum pace obstrictum. posse et Cheruscos ceterasque rebellium gentis, quoniam Romanae ultioni
consultum esset, internis discordiis relinqui. precante Germanico annum efficiendis coeptis, acrius modestiam eius
adgreditur alterum consulatum offerendo cuius munia
praesens obiret. simul adnectebat, si foret adhuc bellandum, relinqueret materiem Drusi fratris gloriae, qui nullo
tum alio hoste non nisi apud Germanias adsequi nomen
imperatorium et deportare lauream posset. haud cunctatus
est ultra Germanicus, quamquam fingi ea seque per invidiam parto iam decori abstrahi intellegeret.