Interea senatus propinquo iam lustrali certamine, ut
dedecus averteret, offert imperatori victoriam cantus adicitque facundiae coronam qua ludicra deformitas velaretur.
sed Nero nihil ambitu nec potestate senatus opus esse
dictitans, se aequum adversum aemulos et religione iudicum
meritam laudem adsecuturum, primo carmen in scaena
recitat; mox flagitante vulgo ut omnia studia sua publicaret
(haec enim verba dixere) ingreditur theatrum, cunctis citharae legibus obtemperans, ne fessus resideret, ne sudorem
nisi ea quam indutui gerebat veste detergeret, ut nulla oris
aut narium excrementa viserentur. postremo flexus genu
et coetum illum manu veneratus sententias iudicum opperiebatur ficto pavore. et plebs quidem urbis, histrionum
quoque gestus iuvare solita, personabat certis modis plausuque composito. crederes laetari, ac fortasse laetabantur
per incuriam publici flagitii.