Et initium faciente Cossutiano, maiore vi Marcellus
summam rem publicam agi clamitabat; contumacia inferiorum lenitatem imperitantis deminui. nimium mitis ad
eam diem patres, qui Thraseam desciscentem, qui generum
eius Helvidium Priscum in isdem furoribus, simul Paconium
Agrippinum, paterni in principes odii heredem, et Curtium
Montanum detestanda carmina factitantem eludere impune
sinerent. requirere se in senatu consularem, in votis sacerdotem, in iure iurando civem, nisi contra instituta et caerimonias maiorum proditorem palam et hostem Thrasea induisset. denique agere senatorem et principis obtrectatores
protegere solitus veniret, censeret quid corrigi aut mutari
vellet: facilius perlaturos singula increpantem quam nunc
silentium perferrent omnia damnantis. pacem illi per orbem
terrae, an victorias sine damno exercituum displicere? ne
hominem bonis publicis maestum, et qui fora theatra templa
pro solitudine haberet, qui minitaretur exilium suum, ambitionis pravae compotem facerent. non illi consulta haec,
non magistratus aut Romanam urbem videri. abrumperet
vitam ab ea civitate cuius caritatem olim, nunc et aspectum
exuisset.