Sed Nero vocato senatu, oratione inter patres
habita, edictum apud populum et conlata in libros indicia
confessionesque damnatorum adiunxit. etenim crebro vulgi
rumore lacerabatur, tamquam viros
claros
et insontis ob
invidiam aut metum extinxisset. ceterum coeptam adultamque et revictam coniurationem neque tunc dubitavere
quibus verum noscendi cura erat, et fatentur qui post
interitum Neronis in urbem regressi sunt. at in senatu
cunctis, ut cuique plurimum maeroris, in adulationem
demissis, Iunium Gallionem, Senecae fratris morte pavidum
et pro sua incolumitate supplicem, increpuit Salienus
Clemens, hostem et parricidam vocans, donec consensu
patrum deterritus est, ne publicis malis abuti ad occasionem
privati odii videretur, neu composita aut oblitterata mansuetudine principis novam ad saevitiam retraheret.