At Neroni nuntios patrati facinoris opperienti adfertur
evasisse ictu levi sauciam et hactenus adito discrimine ne
auctor dubitaretur. tum pavore exanimis et iam iamque
adfore obtestans vindictae properam, sive servitia armaret
vel militem accenderet, sive ad senatum et populum pervaderet, naufragium et vulnus et interfectos amicos obiciendo:
quod contra subsidium sibi? nisi quid Burrus et Seneca;
quos expergens statim acciverat, incertum an et ante gnaros.
igitur longum utriusque silentium, ne inriti dissuaderent,
an eo descensum credebant
ut
, nisi praeveniretur Agrippina,
pereundum Neroni esset. post Seneca hactenus promptius
ut
respiceret Burrum ac sciscitaretur an militi imperanda
caedes esset. ille praetorianos toti Caesarum domui obstrictos memoresque Germanici nihil adversus progeniem
eius atrox ausuros respondit: perpetraret Anicetus promissa.
qui nihil cunctatus poscit summam sceleris. ad eam vocem
Nero illo sibi die dari imperium auctoremque tanti muneris
libertum profitetur: iret propere duceretque promptissimos
ad iussa. ipse audito venisse missu Agrippinae nuntium
Agerinum, scaenam ultro criminis parat gladiumque, dum
mandata perfert, abicit inter pedes eius, tum quasi deprehenso vincla inici iubet, ut exitium principis molitam matrem
et pudore deprehensi sceleris sponte mortem sumpsisse
confingeret.