Noctem sideribus inlustrem et placido mari quietam
quasi convincendum ad scelus dii praebuere. nec multum
erat progressa navis, duobus e numero familiarium Agrippinam comitantibus, ex quis Crepereius Gallus haud procul
gubernaculis adstabat, Acerronia super pedes cubitantis
reclinis paenitentiam filii et reciperatam matris gratiam per
gaudium memorabat, cum dato signo ruere tectum loci
multo plumbo grave, pressusque Crepereius et statim exanimatus est: Agrippina et Acerronia eminentibus lecti parietibus ac forte validioribus quam ut oneri cederent protectae
sunt. nec dissolutio navigii sequebatur, turbatis omnibus
et quod plerique ignari etiam conscios impediebant. visum
dehinc remigibus unum in latus inclinare atque ita navem
submergere: sed neque ipsis promptus in rem subitam consensus, et alii contra nitentes dedere facultatem lenioris in
mare iactus. verum Acerronia, imprudentia dum se Agrippinam esse utque subveniretur matri principis clamitat,
contis et remis et quae fors obtulerat navalibus telis conficitur: Agrippina silens eoque minus adgnita (unum tamen
vulnus umero excepit) nando, deinde occursu lenunculorum
Lucrinum in lacum vecta villae suae infertur.