Igitur ad spectandum Britanniae statum missus est
e libertis Polyclitus, magna Neronis spe posse auctoritate
eius non modo inter legatum procuratoremque concordiam
gigni, sed et rebellis barbarum animos pace componi. nec
defuit Polyclitus quo minus ingenti agmine Italiae Galliaeque
gravis, postquam Oceanum transmiserat, militibus quoque
nostris terribilis incederet. sed hostibus inrisui fuit apud
quos flagrante etiam tum libertate nondum cognita libertinorum potentia erat; mirabanturque quod dux et exercitus
tanti belli confector servitiis oboedirent. cuncta tamen ad
imperatorem in mollius relata; detentusque rebus gerundis
Suetonius, quod postea paucas navis in litore remigiumque
in iis amiserat, tamquam durante bello tradere exercitum
Petronio Turpiliano qui iam consulatu abierat iubetur. is
non inritato hoste neque lacessitus honestum pacis nomen
segni otio imposuit.