Pluribus ipsa licentia placebat, ac tamen honesta
nomina praetendebant. maiores quoque non abhorruisse
spectaculorum oblectamentis pro fortuna quae tum erat,
eoque a Tuscis accitos histriones, a Thuriis equorum certamina; et possessa Achaia Asiaque ludos curatius editos, nec
quemquam Romae honesto loco ortum ad theatralis artes
degeneravisse, ducentis iam annis a L. Mummii triumpho
qui primus id genus spectaculi in urbe praebuerit. sed et
consultum parsimoniae quod perpetua sedes theatro locata
sit potius quam immenso sumptu singulos per annos consurgeret ac destrueretur. nec perinde magistratus rem
familiarem exhausturos aut populo efflagitandi Graeca certamina
a
magistratibus causam fore, cum eo sumptu res publica fungatur. oratorum ac vatum victorias incitamentum
ingeniis adlaturas; nec cuiquam iudici grave auris studiis
honestis et voluptatibus concessis impertire. laetitiae magis
quam lasciviae dari paucas totius quinquennii noctes, quibus
tanta luce ignium nihil inlicitum occultari queat. sane nullo
insigni dehonestamento id spectaculum transiit; ac ne
modica quidem studia plebis exarsere, quia redditi quamquam
scaenae pantomimi certaminibus sacris prohibebantur.
eloquentiae primas nemo tulit, sed victorem esse Caesarem
pronuntiatum. Graeci amictus quis per eos dies plerique
incesserant tum exoleverunt.