Vetus illi cupido erat curriculo quadrigarum insistere
nec minus foedum studium cithara ludicrum in modum canere. concertare equis regium et antiquis ducibus factitatum
memorabat idque vatum laudibus celebre et deorum honori
datum. enimvero cantus Apollini sacros, talique ornatu adstare non modo Graecis in urbibus sed Romana apud
templa numen praecipuum et praescium. nec iam sisti
poterat, cum Senecae ac Burro visum ne utraque pervinceret
alterum concedere. clausumque valle Vaticana spatium in
quo equos regeret haud promisco spectaculo: mox ultro
vocari populus Romanus laudibusque extollere, ut est vulgus
cupiens voluptatum et, si eodem princeps trahat, laetum.
ceterum evulgatus pudor non satietatem, ut rebantur, sed
incitamentum attulit. ratusque dedecus molliri, si pluris
foedasset, nobilium familiarum posteros egestate venalis in
scaenam deduxit; quos fato perfunctos ne nominatim tradam,
maioribus eorum tribuendum puto. nam et eius flagitium
est qui pecuniam ob delicta potius dedit quam ne delinquerent. notos quoque equites Romanos operas arenae promittere subegit donis ingentibus, nisi quod merces ab eo qui
iubere potest vim necessitatis adfert.