Ceterum continuo exercituum otio fama incessit
ereptum ius legatis ducendi in hostem. eoque Frisii
iuventutem saltibus aut paludibus, imbellem aetatem per
lacus admovere ripae agrosque vacuos et militum usui
sepositos insedere, auctore Verrito et Malorige, qui
nationem eam regebant in quantum Germani regnantur.
iamque fixerant domos, semina arvis intulerant utque
patrium solum exercebant, cum Dubius Avitus, accepta
a Paulino provincia, minitando vim Romanam nisi abscederent Frisii veteres in locos aut novam sedem a Caesare
impetrarent, perpulit Verritum et Malorigem preces suscipere. profectique Romam dum aliis curis intentum
Neronem opperiuntur, inter ea quae barbaris ostentantur
intravere Pompei theatrum, quo magnitudinem populi
viserent. illic per otium (neque enim ludicris ignari
oblectabantur) dum consessum caveae, discrimina ordinum, quis eques, ubi senatus percontantur, advertere
quosdam cultu externo in sedibus senatorum; et quinam
forent rogitantes, postquam audiverant earum gentium
legatis id honoris datum quae virtute et amicitia Romana
praecellerent, nullos mortalium armis aut fide ante
Germanos esse exclamant degrediunturque et inter patres
considunt. quod comiter a visentibus exceptum, quasi
impetus antiqui et bona aemulatio. Nero civitate Romana
ambos donavit, Frisios decedere agris iussit. atque illis
aspernantibus auxiliaris eques repente immissus necessitatem attulit, captis caesisve qui pervicacius restiterant.