Eodem anno crebris populi flagitationibus immodestiam publicanorum arguentis dubitavit Nero an cuncta
vectigalia omitti iuberet idque pulcherrimum donum generi
mortalium daret. sed impetum eius, multum prius laudata
magnitudine animi, attinuere senatores, dissolutionem imperii docendo, si fructus quibus res publica sustineretur
deminuerentur: quippe sublatis portoriis sequens ut tributorum abolitio expostularetur. plerasque vectigalium societates a consulibus et tribunis plebei constitutas acri etiam
tum populi Romani libertate; reliqua mox ita provisa ut
ratio quaestuum et necessitas erogationum inter se congrueret. temperandas plane publicanorum cupidines, ne per
tot annos sine querela tolerata novis acerbitatibus ad
invidiam verterent.