Variis deinde casibus iactatus et multorum odia
meritus reus haud tamen sine invidia Senecae damnatur.
is fuit P. Suillius, imperitante Claudio terribilis ac venalis
et mutatione temporum non quantum inimici cuperent demissus quique se nocentem videri quam supplicem mallet.
eius opprimendi gratia repetitum credebatur senatus consultum poenaque Cinciae legis adversum eos qui pretio causas
oravissent. nec Suillius questu aut exprobratione abstinebat,
praeter ferociam animi extrema senecta liber et Senecam
increpans infensum amicis Claudii, sub quo iustissimum
exilium pertulisset. simul studiis inertibus et iuvenum
imperitiae suetum livere iis qui vividam et incorruptam
eloquentiam tuendis civibus exercerent. se quaestorem
Germanici, illum domus eius adulterum fuisse. an gravius
aestimandum sponte litigatoris praemium honestae operae
adsequi quam corrumpere cubicula principum feminarum?
qua sapientia, quibus philosophorum praeceptis intra quadriennium regiae amicitiae ter milies sestertium paravisset?
Romae testamenta et orbos velut indagine eius capi, Italiam
et provincias immenso faenore hauriri: at sibi labore quaesitam et modicam pecuniam esse. crimen, periculum, omnia
potius toleraturum, quam veterem ac domi partam dignationem subitae felicitati submitteret.