Ipse, ut ferme intuta sunt adversa, cum fidem Cartimanduae reginae Brigantum petivisset, vinctus ac victoribus traditus est, nono post anno quam bellum in Britannia
coeptum. unde fama eius evecta insulas et proximas provincias pervagata per Italiam quoque celebrabatur, avebantque visere, quis ille tot per annos opes nostras sprevisset.
ne Romae quidem ignobile Carataci nomen erat; et Caesar
dum suum decus extollit, addidit gloriam victo. vocatus
quippe ut ad insigne spectaclum populus: stetere in armis
praetoriae cohortes campo qui castra praeiacet. tunc incedentibus regiis clientulis phalerae torques quaeque bellis
externis quaesiverat traducta, mox fratres et coniunx et filia,
postremo ipse ostentatus. ceterorum preces degeneres
fuere ex metu: at non Caratacus aut vultu demisso aut
verbis misericordiam requirens, ubi tribunali adstitit, in hunc
modum locutus est.