At Romae ruere in servitium consules, patres, eques.
quanto quis inlustrior, tanto magis falsi ac festinantes, vultuque composito ne laeti excessu principis neu tristiores
primordio, lacrimas gaudium, questus adulationem miscebant. Sex. Pompeius et Sex. Appuleius consules primi in
verba Tiberii Caesaris iuravere, aputque eos Seius Strabo
et C. Turranius, ille praetoriarum cohortium praefectus, hic
annonae; mox senatus milesque et populus. nam Tiberius
cuncta per consules incipiebat tamquam vetere re publica
et ambiguus imperandi: ne edictum quidem, quo patres in
curiam vocabat, nisi tribuniciae potestatis praescriptione
posuit sub Augusto acceptae. verba edicti fuere pauca et
sensu permodesto: de honoribus parentis consulturum,
neque abscedere a corpore idque unum ex publicis muneribus usurpare. sed defuncto Augusto signum praetoriis
cohortibus ut imperator dederat; excubiae, arma, cetera
aulae; miles in forum, miles in curiam comitabatur. litteras
ad exercitus tamquam adepto principatu misit, nusquam
cunctabundus nisi cum in senatu loqueretur. causa praecipua ex formidine ne Germanicus, in cuius manu tot legiones, immensa sociorum auxilia, mirus apud populum favor,
habere imperium quam exspectare mallet. dabat et famae
ut vocatus electusque potius a re publica videretur quam
per uxorium ambitum et senili adoptione inrepsisse. postea
cognitum est ad introspiciendas etiam procerum voluntates
inductam dubitationem: nam verba vultus in crimen detorquens recondebat.