Igitur Germanicus quattuor legiones, quinque auxiliarium milia et tumultuarias catervas Germanorum cis
Rhenum colentium Caecinae tradit; totidem legiones, duplicem sociorum numerum ipse ducit, positoque castello
super vestigia paterni praesidii in monte Tauno expeditum
exercitum in Chattos rapit, L. Apronio ad munitiones
viarum et fluminum relicto. nam (rarum illi caelo) siccitate et amnibus modicis inoffensum iter properaverat, imbresque et fluminum auctus regredienti metuebantur. sed
Chattis adeo inprovisus advenit, ut quod imbecillum aetate
ac sexu statim captum aut trucidatum sit. iuventus flumen
Adranam nando tramiserat, Romanosque pontem coeptantis
arcebant. dein tormentis sagittisque pulsi, temptatis frustra
condicionibus pacis, cum quidam ad Germanicum perfugissent, reliqui omissis pagis vicisque in silvas disperguntur.
Caesar incenso Mattio (id genti caput) aperta populatus
vertit ad Rhenum, non auso hoste terga abeuntium lacessere, quod illi moris, quotiens astu magis quam per formidinem cessit. fuerat animus Cheruscis iuvare Chattos, sed
exterruit Caecina huc illuc ferens arma; et Marsos congredi
ausos prospero proelio cohibuit.